سایت سروش صحت و رضا عطاران
طنز مطبوعاتی، طنز تلویزیونی، کمدی
درباره وبلاگ


همه چیز درباره سینمای كمدی و طنزهای تلویزیونی و مطبوعاتی
مطالب منتشره در این وبلاگ اکثرا طنز هستند و نیازی به واکنش‌های تارانتینویی نیست. لطفا آرامش خود را حفظ کنید. بازنشر مطالب این وبلاگ در سایت، کتاب یا وبلاگ دیگر، بدون کسب اجازه از نویسندگان ممنوع می‌باشد.



مدیر وبلاگ : فرشته نعیمی
مطالب اخیر
نظرسنجی
بهترین سریال طنز آمریکایی کدام است؟













آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
مؤتمن: سینمادارها این بار فیلم من را پسندیدند
فرزاد مؤتمن گفت: صاحبان و مدیران سینماها یک ماه گذشته فیلم را دیدند و فکر می کنم خیلی لذت بردند و خوب خندیدند و در نتیجه به راحتی فیلم را برای اکران نوروز انتخاب کردند و بر این اعتقاد بودند که فیلم می تواند با مخاطب خوب ارتباط برقرار کند.
به گزارش خبرنگار سینمایی فارس، فیلم سینمایی «پوشک و مش ماشالله» ساخته «فرزاد مؤتمن» قرار است به عنوان یکی از فیلم های اکران نوروز 89 در گروه سینمایی قدس روی پرده برود.
فرزاد مؤتمن را باساخت آثاری متفاوت و در ژانرهای گوناگون می شناسیم. «صداها» از ساخته های این کارگردان در شرایطی بسیار بد، اواخر مهرماه اکران شد. تعدادی از سینماها زیربار اکران این فیلم متفاوت که روایتی نامتعارف در سینمای ایران بود و داستان فیلم از آخر به ابتدا روایت می شد، نمی رفتند. تا چند روز ابتدایی سینما فلسطین اصلا فیلم را نشان نداد، پردیس ملت و سینما فرهنگ در روزهای خاص و سه سانس فیلم را به نمایش گذاشتند و...
«هفت پرده» اولین ساخته فیلمساز هیچ وقت رنگ پرده به خود ندید و پس از آن فیلم های «شب های روشن»، «جعبه موسیقی»، «باج خور»، «بیداری»، «صداها» را در گونه های مختلف سینمایی ساخت.
«پوپک و مش ماشاالله» فیلمی کمدی و مفرح است که زمان مناسبی از اکران در نوروز 1389 روی پرده سینماهای کشور خواهد رفت، انگیزه مؤتمن برای ساخت فیلمی عامه پسند، بهانه گفت وگوی کوتاه ما بود.
** فیلم «پوپک و مش ماشاءالله» در کارنامه شما، از نظر مخاطب شناسی، کار تازه ای به نظر می آید. از قصه و حال و هوای آن بگوئید.
- پوپک دختری است که در کانادا بزرگ شده و هیچ تصور و خاطره ای از ایران ندارد. او با فرهنگ جامعه کانادا رشد کرده و با فرهنگ سنتی ما فاصله دارد. پوپک از کانادا به ایران می آید تا مدتی را درکنار عمه اش که هیچ وقت او را ندیده بگذراند. درست روزی که پوپک قرار است به ایران بیاید عمه اش سکته می کند و به بیمارستان می رود و پیشکار او ماشاءا... که به شدت مذهبی و سنتی و آذری زبان است.، عمه از ماشاءالله می خواهد که از پوپک نگهداری کند. تفاوت دنیای پوپک و دنیای ماشاءالله، جنگ و دعوایی را بین این دو کاراکتر به وجود می آورد که ماجراهای فیلم را شکل می دهند.
** فیلمنامه این فیلم چه ویژگی هایی داشت؟ این فیلم را باید از جمله کارهای مردم پسند و گیشه ای قلمداد کرد؟
- «پوپک و مش ماشاءالله» یک کمدی از جنس کمدی های مردم پسند است. سال ها بود دوست داشتم یک کمدی بسازم. اصولا یکی از علایق ام ساخت فیلم ها در ژانرهای مختلف است. گاهی فیلم هایی را می سازم که برای تماشاچی خیلی خاص ساخته می شود؛ مثل «صداها» و «شب های روشن» و گاهی فیلم هایی می سازم که برای تماشاچی وسیع تری ساخته می شود. «پوپک...» را برای تماشاچی انبوه ساختم، برای عموم مردم و برای خانواده ها. این فیلم، یک کمدی شاد و مفرح و سرگرم کننده است که در عین حال یک پس زمینه اجتماعی دارد و مردم به راحتی بخش هایی از خودشان و مسایلی را که در جامعه با آن روبرو هستند، در قصه و کاراکترهای فیلم می توانند پیدا کنند. چیزی که باعث شد فیلمنامه ای را که پیشنهاد شده بود، برای ساخت انتخاب کنم، این بود که وقتی فیلمنامه سروش صحت را خواندم متوجه شدم خوشبختانه کمدی لوده ای نیست، بلکه یک کمدی دارای استیل و سبک دار خوبی است، در عین حال که سرگرم کننده است و از آن می توان فیلم آبرومندی درآورد.
** پس به نظر می رسد با کمدی هایی که این روزها ما شاهد آن ها هستیم، متفاوت خواهد بود؟
- فیلم متفاوتی نیست. کمدی کاملا مردم پسند است و با کلیشه های ژانر کمدی هم کار پیش رفته، ولی فیلم سخیفی نیست و کمدی بسیار آبرومندی است. سعی کردیم فیلم خوش ساختی از آب دربیاید. سعی کردیم وقتی تماشاچی از سالن سینما خارج می شود هم تفریح کرده باشد و هم احساس کند به شعورش اهانتی نشده و کلاه سرش نرفته است.
** این فیلم در کارنامه کاری شما چه جایگاهی را دارد؟
- به نحوی در کارنامه من می تواند فیلم خیلی مهمی باشد. من تا به حال فیلمی برای مخاطب انبوه نساختم و این اولین کار من است و حال این که چگونه جواب بدهد و چگونه با آن برخورد بشود، می تواند تعیین کننده باشد.
** و اکران خوبی برای این فیلم صورت گرفت برخلاف «صداها»...
- صاحبان و مدیران سینماها یک ماه گذشته فیلم را دیدند و فکر می کنم خیلی لذت بردند و خوب خندیدند و در نتیجه به راحتی فیلم را برای اکران نوروز انتخاب کردند و بر این اعتقاد بودند که فیلم می تواند با مخاطب خوب ارتباط برقرار کند.
** پس باز هم صاحبان سینما فیلم را انتخاب کردند برخلاف «صداها»....
- بله. (با خنده) سینما دست آن هاست.
** اخیرا آقای اعلامی نامه اعتراض آمیزی را در زمینه انتخاب نام فیلم منتشر کرد. در این باره توضیح بفرمایید.
- من نامه آقای اعلامی را نخواندم و نمی خواهم وارد بحث قانونی قضیه شوم که ما زودتر تقاضای پروانه ساخت دادیم و یا ایشان. این که ما فیلم را ساختیم و ایشان پروانه ساخت فیلمش باید تمدید می شد و... من وارد این بحث ها نمی شوم. فیلم من سه کاراکتر اصلی دارد. ماشاءالله، پوپک و محسن دی وی دی. ماشاءالله کاراکتری است که در مرکز ماجراها قرار دارد و به نظرم کاراکتر بسیار جذابی است که فرهاد آئیش آن را بازی می کند. اما تا آنجایی که من می دانم، «ماشاءالله» یک اسم است و هرکسی حق دارد که این اسم را استفاده کند و کسی نمی تواند بگوید چون در تیتراژ فیلمی اسم کسی بوده دیگر نمی توان از آن اسم استفاده کرد. این درست مثل این است که وقتی دالتون ترومبو قصد ساخت فیلم «جانی تفنگش را برداشت» را داشت نیکلاس ری اعتراض کند و بگوید من «جانی گیتار» را ساخته ام!
یک مثال تاریخی برای شما می آورم که خیلی بامزه است. وکلای هاوراد هیوز پیش هاوارد هاکس می روند و به او می گویند در یک صحنه از فیلمت کسی هفت تیر بر روی کسی دیگر می کشد و می گوید: «دست ها بالا»! هاوارد هیوز گفته تو حق نداری این دیالوگ را به کار ببری چون آن دیالوگ را من در فیلم ام استفاده کرده ام. هاوارد هاکس متوجه بود که چرا هیوز این حرف را می زند زیرا او قرار بود یک فیلم برای هیوز بسازد زیر قولش زد و فیلم دیگری ساخت. هاوارد هیوز رنجیده خاطر بود و می خواست انتقام بگیرد در نتیجه وکلایش را فرستاده بود و این جملات میان آن ها رد و بدل شد. هاکس هم به وکلای هیوز می گوید: احتیاج به شکایت نیست و من این دیالوگ را حذف می کند و کاراکتر من به جای «دست ها بالا»! می تواند بگوید «تکان نخور»! و این اتفاق می افتد اما بعدها این تبدیل به یک جوک در هالیوود می شود و روز بعد بیلی وایلدر یک آگهی در روزنامه های لس آنجلس چاپ کرد که مضمونش این بود «بدین وسیله من «بیلی وایلدر» اعلام می کنم که جمله i love you متعلق به من است و هیچ کس حق استفاده از آن را ندارد»!
** چه پیش بینی از فروش فیلم در اکران نوروز89 دارید؟
- من واقعا کارشناس به اکران و فروش فیلم ها نیستم اما چند بار فیلم را برای عده ای نمایش دادیم و خوب هم خندیدند. تصورم این است که این فیلمی است که با استقبال مردم روبرو می شود و امیدوارم این اتفاق بیافتد.
** تبلیغاتی که برای فیلم شروع کردید، متفاوت است و در پوسترها از کاریکاتور استفاده کردید. این ایده از کجا آمد؟
- همان روزهای اول که قرار شد فیلم را بسازیم، من به خانم حکمت گفتم دوست دارم برای پوسترهای فیلم از پوسترهای همیشگی که دو چهره بزرگ بازیگران را استفاده می کنند، فاصله بگیریم و برگردیم به سنت پوسترهای کمدی کلاسیک و فیلم هایی را مثال زدم مانند «دنیای دیوانه دیوانه دیوانه دیوانه» (استنلی کریمر)، «پارتی» (بلیک ادواردز)، آوانتی (بیلی وایلدر) این ها پوسترهایی داشتند که کاریکاتور بودند و با کارتون ساخته می شدند. من گفتم خوب است برگردیم و این سنت پوسترهای کمدی را در ایران زنده کنیم، چون مدت هاست این نوع پوسترسازی برای فیلم های کمدی فراموش شده است.
** البته در فیلم های ایرانی هم، پوسترهای کاریکاتورگونه داشته ایم...
- بله، قبل از انقلاب فیلم هایی را به خاطر می آورم مثل «دزد و پاسبان» آقای کوشان که در پوستر آن از کاریکاتور استفاده کرده بود. اینگونه موارد را داشته ایم اما محدود بوده است. در سال های اخیر این گونه پوستر ها را نداشتیم و ما برای این فیلم سعی کردیم شیوه سنتی طراحی پوستر خاص برای فیلم کمدی را، زنده کنیم.
گفت وگو: زهرا قزیلی



نوع مطلب : سروش صحت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
دوشنبه 30 فروردین 1389
سروش صحت
سریال کمدی Seinfeld ساینفیلد

سریال کمدی Seinfeld ساینفیلد

دوستان عزیز در ادامه سریالهایی كه همش می بینم حالا جدیدا به سفارش دوستانم و با تعریف هایی كه آقای پیمان قاسم خانی در مورد این سریال كردند، تماشای Seinfeld رو شروع كردم .

Seinfeld یکی از اون کمدی های هوشمندانه و بسیار تیز بینی هست که در دهه ی نود از شبکه ی NBC پخش می شد.

داستان این سریال :

 داستان در مورده کمدینی به نام جری ساینفیلد هست که تو نیویورک زندگی میکنه و از طریق اجرای Stand-up شو ها تو کلوپ ها و بار های شبانه پول در میاره. علاوه بر جری , همسایه ی عجیبش کازمو کریمر , همکلاسی قدیمیش جرج کاستنزا و الین بنس اون رو همراهی می کنند و داستان در مورده اتفاقاتی هست که در زندگی روزمره ی این شخصیت ها رخ میده.

 این مجموعه از سال 89 تا 98 پخش شد و سه جایزه ی گلدن گلوب هم گرفت. این سریال شاید از لحاظ ساختاری به Friends دوستان کمی شباهت داشته باشه اما در Seinfeld تمام بازیگر ها برعکس سریال Friends واقعا کمدین هستند و از این لحاظ با سریال خنده دار تری طرف هستیم.

كه البته اینا حرفاییه كه خود سایت سریال گفته و من هنوز مطمئن نیستم كه ایا این سریال به Friends یا  How I Met Your Mother  می رسه یا نه .
خالقین این سریال لری دیوید و خوده جری ساینفیلد هستند.
یکی از جزابیتهای این سریال شعار اونه ! سریالی در مورد هیچ چیز ! یعنی این سریال هیچ موضوع خاصی نداره و فقط در مورد اتفاقات عادی یک زندگی آمریکاییه ! سریال بسیار فوق العاده ای که بسیاری از سریالهای کمدی بعدی از اون تقلید کردند و در خیلی از زمینه ها پیشرو بوده . لری دیوید هم یکی از خلاق ترین تهیه کنندگان و نویسندگان مجموعه است /
 

http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/7/78/Seinfeld_logo.svg/250px-Seinfeld_logo.svg.png
 

  • سبک: کمدی

  • رتبه : 9.1

  • امتیاز جهانی: 8

  • تعدادفصل ها : 9 فصل

  • وضعیت پخش: از سال 1989 تا 1998

  • نام فارسی: سِـینفلد | ساینفیلد

  • موضوع: حوادث عجیب و پشت سر هم برای جری سینفلد، کمدین نیویورکی و دوستان نیویورکی‌اش.

  • جوایز: برنده سه دوره گلدن گلاب و 58 جایزه دیگر. 119 بار نامزد برای جوایز مختلف.

  • پخش از كانال محبوب من یعنی CBS

  • ویکی پدیا : http://en.wikipedia.org/wiki/Seinfeld

  •  کارگردان: Larry David , Jerry Seinfeld

  • بازیگران: Jerry Seinfeld , Julia Louis-Dreyfus , Michael Richards , Jason Alexander , Ruth Cohen

  • لینک دانلود رپید شیر سریال در ادامه مطلب موجود است .



ادامه مطلب


نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
دوشنبه 30 فروردین 1389
فرشته نعیمی

آئیش: «پوپک و مش​ماشالله» برای خنداندن به تماشاگر باج نمی​دهد

فرهنگ > سینما  - بازیگر فیلم سینمایی «پوپک و مش​ماشالله» با اشاره به اینکه حضور خود را در این کار ناشی از شجاعت کارگردان و تهیه​کننده می​داند، یادآور شد این فیلم برای خنداندن به تماشاگر باج نمی​دهد.

فرهاد آئیش بازیگر فیلم سینمایی «پوپک و مش​ماشالله» در مورد حضور در این فیلم سینمایی اظهار داشت:​ «بعد از تماشای فیلم مفاهیم و مقوله​هایی که در فیلم وجود داشت را متوجه شدم؛​ نکاتی که زمان بازی در کار چندان نسبت به آن آگاه نبودم. دلیل آن شاید این است که من به عنوان بازیگر سعی می​کنم قضاوت نکنم و روی مفاهیم تکیه نداشته باشم. مایلم تمرکزم روی شخصیتی باشد که باید آن را بازی کنم و روی آن حس بگیرم.»

او ادامه داد:​ «ما می​توانیم به مسائل موجود میان پوپک و مش ماشالله به صورت نمادین نگاه کنیم و در این شرایط پوپک می​تواند هرکدام از شخصیت​ها باشد. تقابل سنت و مدرنیته به صور مختلف بین مش​ماشالله و خانمی که به او علاقمند است تا ماشالله و محسن و یا خود پوپک و گاه سامی. این موضوعی است که به صورت نمادین در کار است. اگر خود قصه ساده،​ راحت و روان تعریف می​شود دیگر حساسیتی روی این مساله که چون اسم فیلم به دو شخصیت خاص اشاره دارد آن​ها باید بیشتر مورد توجه باشند و بیشتر تماشاگر را بخنداند.»

آئیش همچنین در مورد تفاوت نقش ماشالله با دیگر کارهایی که تاکنون ایفا کرده،​گفت:​ «هر بازیگری مایل است تا در نقش خاصی کلیشه نشود ولی وقتی که می​شود دیگر این اتفاق افتاده و نمی​تواند کاری انجام دهد. بعضی وقت​ها بازیگران نمی​توانند از کلیشه​ای که در آن قرار گرفته​اند دور شوند و گاه این فضا و فرصت برایشان فراهم می​شود اما جبر زمانه و فیلم​هایی که انتخاب کردیم موجب می​شود تا همواره پیشنهادهای مشابهی با بازیگران مطرح شود. به همین دلیل از آقای موتمن و خانم حکمت تشکر می​کنم که نقش متفاوتی را برای من در این فیلم در نظر گرفتند.»

او ادامه داد: «این شجاعت در انتخاب بازیگر موجب می​شود فضای فیلم تازه شود. اگر بیننده بازیگری که در نقشی مشابه ماشالله کلیشه شده را در فیلم می​دید به این اندازه لذت نمی​برد که حالا. الان بازیگری نقش را ایفا کرده که کمتر در چنین نقشی دیده شده است. در جریان کار متوجه شدم نوع ارتباط موتمن با بازیگران به گونه​ای است که کار تازه​ای را از آنان مطالبه می​کند و این موجب می​شد تا من از فرصت به دست آمده خوشحال شوم و در کاری که متفاوت است حضور پیدا کنم. البته یکی دو نفر از بازیگران از این رویکرد در ابتدای کار رنجیده شدند اما در ادامه آنان نیز همراه گروه پیش رفتند. اوج نقش​های متفاوت من در سال گذشته حضور در «پوپک و مش​ماشالله» بود.»

این بازیگر در پاسخ به این پرسش که موتمن تاکید بر استفاده از کلیشه​ها داشته، او تازگی را متوجه کدام بخش فیلم می​داند،​ گفت:​ «زیبایی شناسی این کمدی برای همه ما اهمیت زیادی داشت، اینکه برای خندان به مخاطب باج ندهیم و هدف ما صرفاً​ خندان تماشاگر نباشد. این اتفاق خیلی جدیدی در سینما نیست اما بیشتر کمدی​های ما هدف خود را خنداندن قرار می​دهند و گوشه چشمی به گیشه دارند. البته که گیشه برای بازیگر و کارگردان و تهیه​کننده هر کاری اهمیت دارد اما اینکه هدف و نوع نگاه و جهان​بینی که پشت این کار است براساس این است که می​خواهد مخاطب را بخنداند یا اینکه می​خواهد یک قصه خوب با مفاهیم خوب را درست و زیبا ارائه دهد اهمیت پیدا می​کند. در اینجاست که می​بینیم بدون اینکه بازیگران ما پشتکی بزنند تماشاگران را می​خندانند، بلکه نقش را تا جایی که کار کمدی ارائه می​دهد رئال اجرا می​کنند.»

آئیش اظهار داشت: «اگر من تفاوتی بین این کار و دیگر کمدی​ها قائل هستم به این دلیل است که در بسیاری از صحنه کارگردان می​توانست با ابزار بسیاری تماشاگر را بخنداند اما اصلاً​ در این ورطه نمی​افتد و بیش از هر چیز داستان را دنبال می​​کند و در موقعیت​ها و با موضوع فیلم تماشاگر را می​خنداند.»

او همچنین در مورد تحلیل شخصیت مش ماشالله و دو بعدی بودن او اظهار داشت:​ «این دو بعد در فیلمنامه لحاظ شده بود. من از درون به شخصیت نزدیک می​شوم. اگر در فیلمنامه متن به گونه​ای نوشته شده که گویا ماشالله متنی را از روی روزنامه می​خواند من سعی می​کنم به گونه​ای آن را بیان کنم که به نظر رسد این اعتقاد خود شخصیت است. اینکه مش​ماشالله واقعی کدام است چندان قابل درک نیست چون در مورد انسان​ها هم تفکیک خود واقعی و غیرواقعی دشوار است.»





نوع مطلب : سروش صحت، 
برچسب ها : پوپک و مش​ماشالله،
لینک های مرتبط :

       نظرات
جمعه 27 فروردین 1389
رضا طهماسب

30 درصد از تصویربرداری «زمین انسان ها» انجام شد

30 درصد از تصویربرداری مجموعه تلویزیونی «زمین انسان ها;» اولین تجربه سریال سازی ابوالحسن داوودی انجام شد و ادامه آن در لوکیشن بیمارستان دنبال می شود. تصویربرداری اولین مجموعه تلویزیونی ابوالحسن داوودی با نام «زمین انسان ها» که در بهمن ماه سال گذشته در تهران آغاز شد، در لوکیشن بیمارستان ادامه دارد و تاکنون 30 درصد از این کار مقابل دوربین رفته است.
بر اساس این گزارش، تدوین همزمان این سریال نیز به زودی آغاز می شود. به گزارش برنا، فیلم نامه «زمین انسان ها» در 26 قسمت توسط حمید سلیمی به نگارش درآمده  است و بیتا منصوری آن را برای گروه فیلم و سریال شبکه تهران تهیه می کند. علی نصیریان، امیرمحمد زند، محمد ابهری، سروش صحت و ... در این مجموعه تلویزیونی به ایفای نقش می پردازند. «زمین انسان ها» داستان چند پزشک فارغ التحصیل را روایت می کند که در حال ورود به دوره تخصصی ( رزیدنتی ) هستند و در یک بیمارستان بزرگ مشغول به کار می شوند. هر کدام از این شخصیت ها پیشینه و زندگی گذشته ای دارد که در طول مجموعه باز می شود و خصوصیات جذاب آنها را برای تماشگر روشن می سازد.  فاطمه، کیمیا و فرشته سه شخصیت اصلی این مجموعه هستند که در دروان گذران تخصصی با هم همخانه می شوند. بسیاری از مسائل اجتماعی دوران آخر جنگ و سال های بعد از آن در قالب یک جریان داستانی و تاثیر گذار مطرح می شود. عوامل این سریال عبارتند از مدیر تصویربرداری: مصطفی احمدیان، صدابردار: نادر رضایی، طراح گریم: مهری شیرازی  و طراح صحنه و لباس: محمد سال افزون. به گزارش برنا، داوودی فیلم سینمایی «زادبوم» را آماده نمایش و فیلم های «نان، عشق و موتور 1000»، «ایلیا نقاش جوان»، «من زمین را دوست دارم» و «بوی خوش زندگی» را در کارنامه دارد.





نوع مطلب : سروش صحت، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
جمعه 27 فروردین 1389
رضا طهماسب

موتمن: نمی​خواستم «پوپک و مش​ماشالله» خارج از کلیشه​ها باشد

فرهنگ > سینما  - کارگردان «پوپک و مش​ماشالله» با اشاره به جنس کمدی موجود در این فیلم تاکید کرد شوخی​های چنین فیلمی در چارچوب کلیشه​ها اتفاق می​افتد

به گزارش خبرآنلاین، فرزاد موتمن در ادامه جلسه گپ​و​گفت فرهنگی کافه خبر در پاسخ به این پرسش که آیا زمان ساخت «پوپک و مش​ماشالله» مخاطبان دائمی فیلم​های خود را در نظر داشته است،​ گفت: «در سینمای ما باید بین گونه​های مختلف رفت و آمد کرد تا بتوان به فعالیت ادامه داد. اگر قرار بود «پوپک...» هم مانند «صداها» باشد که به این فیلم هم چهار سانس نمایش می​دادند، اما «پوپک» در 22 سینما اکران است و روزی 20 میلیون می​فروشد. نتیجه فیلمسازی در فضاهای مختلف و این رفت و برگشت آن است که گاه کارگردان مخاطب دائمی کارهای خود را از دست می​دهد. «پوپک» ممکن است نظر این گروه از مخاطبان فیلم​های مرا به خود جلب نکند،​ این طبیعی است؛ زیرا این فیلم برای این گروه از مخاطبان ساخته نشده است. «پوپک و مش​ماشالله» فیلمی است برای خانواده​های ایرانی که از جوادیه و فلکه صادقیه و تهرانپارس و مجیدیه به سینما می روند و فیلم می​بینند.»

سروش صحت بحث را با طرح پرسشی ادامه داد: «مسئله من این است که نمی​دانم چرا فیلم​ها و کارهای کمدی هیچ​گاه جزو آثار عزیز دل ما قرار نمی​گیرند؟»

سحرعصرآزار در پاسخ به این پرسش گفت: «تصور ما این نیست که هر فیلم کمدی مبتذل و سطح پایین است. ما با فرض اینکه آثار کمدی را جدی می​گیریم و می​توانیم به طور جدی در مورد آن بحث کنیم درباره فیلم در حال گفت​و​گو هستیم.»

جلسه با صحبت کثیریان در واکنش به اظهارات موتمن درباره طیف مخاطبان «پوپک و مش​ماشالله»،​ ادامه پیدا کرد. کثیریان اظهار داشت: «صحبت شما درمورد اینکه فیلم را برای خانواده و افرادی از محله​های متفاوت ساخته​اید حرفی است که تعدادی از تهیه‌کننده‌ها می​زنند و می​گویند فیلم​هایشان اصلاً برای منتقدان نیست. فیلم خوب،​ فیلم خوب است و می​تواند برای هرکسی خوب و مطلوب باشد. حرف ما این است که ما را بخندانید، اما ما را دست کم نگیرید.»

موتمن در پاسخ به اینکه آیا می​پذیرد، مخاطبان از او انتظار دارند وقتی سراغ ژانرهای مختلف می​رود  اثری دست بالا بسازد، گفت: «بله این انتظار وجود دارد و من فکر می​کنم این کار را انجام می​دهم. به عنوان مثال احساس نمی​کنم «پوپک و مش​ماشالله» یک کمدی دست پایین است. ولی نوع کمدی این فیلم به تعبیر آمریکایی​ها light comedy است. این تعبیر در فارسی کمدی سبک ترجمه می​شود، اما منظور از سبک جلف بودن نیست، بلکه منظور عامه​فهم بودن است.»

او ادامه داد: «از این جنس کمدی نباید انتظار کمدی وودی آلن داشت. در این کمدی با کلیشه​ها کار می​شود و قرار نیست هیچ​گونه آشنایی​زدایی در این کار صورت بگیرد نباید انتظار نویی از داشت زیرا قرار بر این است که عین خود کلیشه باشد. این فیلم​ها ته​زمینه عشقی دارند. البته الان وجه رومانس فیلم کمتر دیده می​شود، زیرا در دل ایرانی بودن آن حل شده است. اتفاقاً در این کار ما به فضاهای اجتماعی نزدیک شدیم. به نظر من این فیلم در نوع کمدی خود خوب نوشته و ساخته شده است. اما می​پذیرم براساس قرارداد اولیه چنین فیلمی نمی​خواستم کاری بسازم که خودم به عنوان کارگردان دیده شوم بلکه تماشاگر باید با ماشالله و پوپک پیش برود و به همین دلیل است که مردم آن را دوست دارند و از دیدنش لذت می​برند.»

سروش صحت در ادامه سخنان موتمن در توضیح جنس کمدی موجود در این فیلم سینمایی گفت:​«دو پای قوی و تنومند کمدی جنسیت و سیاست است. کمدی مورد علاقه من نوعی از کمدی است که با سیاست البته سیاست به معنی تلفیق مسائل اجتماعی و سیاسی شوخی می​کند. وقتی صحبت از جنسیت می​شود، منظور درونیات انسان است. در سینما و تلویزیون ایران به شدت «دایی​جان ناپلئون» را دوست دارم و یا در ادبیات فارسی داستانی به نام «پوکر روباز» نوشته غ.داوود است که آن را می​پسندم. اینها هم روی این دو پای کمدی است و بنابراین نمی​توان زمان نگارش کمدی این مسائل را نادیده گرفت.»





نوع مطلب : سروش صحت، 
برچسب ها : پوپک و مش​ماشالله،
لینک های مرتبط :

       نظرات
پنجشنبه 26 فروردین 1389
رضا طهماسب


( کل صفحات : 5 )    1   2   3   4   5   
 
 
 
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات